ผักสวนครัว ผักออแกนิก ปลูกเองหลังบ้านได้ จริงๆราคามันไม่ควรแพงแบบนี้ แต่ในประเทศแบบไทย ที่ปลูกผักเองได้ ผักไม่ได้หายากกว่าเนื้อสัตว์ เราไม่ต้องนำเข้าผัก เหมือนยุโรป อเมริกา หรือเกาหลี ญี่ปุ่น ด้วยซ้ำ ผักโอ๋กระจู๋ ก็เอามาจากในประเทศ ที่เชียงใหม่ โครงสร้างเศรษฐีและทรัพยากรแบบไทย มันไม่ควรตั้งราคาเมนูผักแบบนี้ นี่ตังราคาเมนูเหมือนไปกินที่ลอนดอน นิวยอร์ค เลย อันนี้แพงเพราะพยายามเอาร้านขึ้นห้างในกรุงเทพ เลยพยายามทำราคาแพง จับตลาดบน เพื่อนักลงทุนด้วย คนฉลาดๆ เขาเลยมองว่ามันแพงไร้สาระเกินไปไง

แล้ววัตถุดิบอื่นๆ ที่เอามาใช้ ก็ไม่ได้พรีเมียมอะไร เนื้อไก่ เนื้อหมู่ ปลา กุ้ง ก็เกรดทั่วไปมาก การปรุง ซอสต่างๆ มาโยต่างๆ ก็เกรดธรรมดา ใช้น้ำตาลด้วยซ้ำ (แทนที่จะใช้หล่อฮังก๊วย) ใช้น้ำมันพืช คือมันไม่มีความพรีเมียมอะไรเลย เทียบกับราคา

มันสร้างกระแสได้แค่ช่วงแรกๆแหละ

จากสโลแกนปลูกผักเพราะรักแม่ ตอนนี้คนด่าเย็ดแม่ไปแล้วทั้งประเทศ 55555555

เดี้ยนว่าไม่นานเตรียมเจ๊งค่ะ เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดมาแล้ว ร้านบุฟเฟต์ดังๆ หลายร้าน ในอดีตที่ขายดีและมั่นหน้ามั่นโหนก ไม่แคร์ลูกค้า สุดท้ายเจ๊งปิดไปหลายที่แล้วค่ะ

แต่ราคาให้เลย 500000/10

แพงเพราะหน้าเลือดอยากได้กำไร + จะเอาร้านขึ้นห้าง นั้นหมายถึงค่าเช่าที่ ค่าจัดการต่างๆ บอกเป็นต้นทุนเข้าไปอีก

พวกชนชั้นกลาง มนุษย์เงินเดือน เวลาไปกินอาหารบนห้างนี่ คือมึงแบกต้นทุนค่าเช่าที่ห้างนายทุนไปด้วยไง อาหารแพง คุณภาพสั้นๆ

กูถามหน่อย

ที่คนด่าร้านมันว่า แพง
คือแพงขนาดไหน?

กูไม่รู้เพราะไม่เคยกิน แพงมากหรอ?

แล้วทำไมคนให้ค่ากับร้านมันหรอ เห็นบอกมีหลายสาขา มันดังมากเลยหรอ

เอางี้ เริ่มต้น 350+
ถ้าสลัดผัก signature ของร้านก็ 500+
ถ้าเธอมีเงิน 1000 บาท เข้าร้านนี้ พร้อมสั่งน้ำด้วย
จะได้อาหารแค่ 2 อย่าง + น้ำเปล่า
ถ้าอยากกินน้ำผัก หรือน้ำอื่นๆ + อาหาร 2 อย่าง เงิน 1 พันไม่พอแน่นอน

แพงจังคะ แดกผัก สารแนตั้งราคา กูนึกว่าเข้าร้านหรูไปแดกสเต๊ก อีดอกคนก็แห่ไปแดกเนี่ยนะ ให้ค่าเกิ้นนน เจ้าของคงมั่นหน้าดูเลยเนอะแก

★★★_ ขนาดอยู่จังหวัดเดียวกับมัน ดั๊นก็ยังไม่เคยไปกินเหมือนกัน
นึกว่าจานละร้อยสองร้อย'ไรงี้ ดีออก เพิ่มอีกไม่กี่บาทไปแดกคาเฟ่หลุยส์วิตองได้ละ _★★★

10 10 10

ที่เราไม่ไปกินอีกต่อไป คือเรื่องบริการแย่นี่แหละ
เคยรออาหารนานกว่าชั่วโมงครึ่ง ทั้งๆ ที่ไปก่อนโต๊ะอื่นที่อยู่ข้างๆ
นางบอกว่าอาหารที่เราสั่ง คนละอย่างกับพวกสลัด ที่โต๊ะข้างๆ สั่ง
เลยใช้เวลาทำนานกว่า
แต่ความรู้สึกมันไม่ใช่ไง ไม่ทำอาหารตามลำดับโต๊ะ
คือนางไม่ได้ทำตามลำดับโต๊ะน่ะ

แบบนี้คือเลิกไปกินเลยจ้า
เสียเวลาต่อคิวแล้ว ยังไปเสียเวลารออาหารอีก รวมแล้วกว่า 3 ช.ม. เพื่อให้กินอาหารแบบนี้
แถมแพงด้วย ขอบายตลอดไปจ้า ไม่ใช่ว่าไม่มีร้านอื่นที่มีทางเลือกดีกว่า

ตามตลาดนัด สลัดสำเร็จรูปก็ชุดละ 50 บาทแล้ว ของนางกินได้ 2 ครั้ง

ราคาคือกันแต่ได้ความพรีเมียม ผักถั่วต่างๆแยกเป็นเซตๆจิ้มเอาตามใจชอบ

เมนูนอกจากนั้นมองบน ยิ่งซี่โครงสะพานโค้ง 5ร้อยกว่าบาท ไม่อร่อยแถมแพงอีก

ที่เดี้ยนสังเกต คือ คนเดินห้างสมัยนี้ หันไปกินอาหารใน food court มากขึ้น อีกอันคือ ห้างสมัยนี้พยายาม จัเงานเอาร้านแนวตลาดนัดมารวมกันมากขึ้น แล้วกมุน้สียนำแเรื่อยๆ
เมื่อไหร่มีงานตลาดนัดในห้าง คนเยอะมาก

ดิฉันกินอาหารต่อมื้อขั้นต่ำ 500+ เสมอค่ะ

อย่างโอ้กะจู๋ นี่กินเพราะรู้สึกว่ากินแล้วเป็นนางฟ้านางสวรรค์ เกรดพรีเมี่ยมท็อปปิรามิดสุดๆ ค่ะ พวกรากหญ้าก็กินมาม่าใส่ไข่ไปนะคะ มีไข่ไหมละคะ หรือบ่นไข่แพงอีก น่าเวทนาจัง

/// ป้องปากหัวเราะแบบผู้ดีระดับท็อปปิรามิด โหะๆ

นึกดูละกัน เริ่มต้นธุรกิจที่เมืองปราบเซียนอย่างเชียงใหม่ ถ้าไม่ดีจริง ไม่คุ้มจริง ไม่มีทางดังขึ้นมาได้หรอกค่ะ

จะบอกว่าดังเพราะคนกรุงเทพไปเที่ยวและไปกินกัน รีวิวจนโด่งดัง อันนี้ก็ไม่ใช่อีก เพราะร้านในเชียงใหม่จะอาศัยคนกทม.อย่างเดียวไม่ได้

นทท.เห่อเป็นพักๆ เปลี่ยนร้านไปเรื่อยๆตามรีวิว ถ้าร้านไม่ดีจริงจนคนเชียงใหม่มาอุดหนุนอย่างต่อเนื่อง ไม่มีทางดังและอยู่รอดได้แน่นอน

มีร้านในเชียงใหม่จำนวนมากที่เปิดแรกๆดังมาก รีวิวดังระเบิด นทท.แห่ไปกินจนร้านแทบแตก แต่ไม่นานก็ซาไป เพราะคนเชียงใหม่ไม่กิน

ร้านนี้ต้องยอมรับว่า ตอนเปิดใหม่ๆคือความคุ้มค่า+คุ้มโคด รสชาติดีมาก จานใหญ่ยักษ์ในราคาที่ไม่แพง มันคืออาหารฝรั่งราคาเชียงใหม่แต่ให้เยอะกว่าร้านอื่น

พอดังมากๆ ก็มีบริษัททุนหนาจากกทม.มาขอเทค โมเดลการเข้าเทคธุรกิจที่กำลังดังขึ้นมาแบบนี้มีอยู่บ่อยๆค่ะ

ร้านขายหุ้นได้เงินก้อนทันที ไม่ต้องเหนื่อยทำร้านไปเรื่อยๆ คนที่ปั้นธุรกิจมาขายแบบนี้ก็มีไม่น้อยนะคะ

แต่พอธุรกิจระดับบมจ.มาเทค นั่นหมายความว่าร้านต้องสร้างผลกำไรให้ตัวเลขงบดุลสวยๆ

แต่ต้นทุนทำร้านในกรุงเทพก็แพงทะลุเพดาน ราคาและความคุ้มค่าเดิมๆอยู่ไม่ได้ แฟนคลับเก่าๆก็หายหมด คนใหม่ๆก็เข้ามาลอง1-2ครั้งแล้วไป