การรอดออกมาจากเหตุการณ์ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้

เพราะหลังจากไฟดับ… สงครามที่เกิดขึ้น "ภายในร่างกาย" เพิ่งเริ่มต้นขึ้นครับ

ชั่วโมงแรก : การต่อสู้กับ "การหายใจ"

ในเหตุการณ์นั้น เราจะสูดเอาความร้อนและควันไฟเข้าไป

ลองนึกภาพแผลพุพอง เกิดที่หลอดลมของเรา

ความร้อนจะทำให้หลอดลม และทางเดินหายใจค่อยๆ บวมและตีบลงเรื่อยๆ

นี่คือเหตุผลที่หลายครั้ง แพทย์จำเป็นต้องใส่ท่อช่วยหายใจตั้งแต่คนไข้ยังหายใจได้ดี

เพราะถ้ารอจนหลอดลมบวมเต็มที่ แม้แต่การใส่ท่อช่วยหายใจก็อาจไม่สามารถทำได้

24-48 ชั่วโมงแรก : ร่างกายเหมือน "ถังน้ำที่รั่ว"

หลายคนเคยโดนน้ำร้อนลวก
ตุ่มน้ำใสๆ นั่นคือน้ำที่รั่วออกมา

ถ้ามีแผลแบบนั้นเกิดขึ้นเกือบทั้งร่างกาย
น้ำและโปรตีนจะรั่วออกมาปริมาณมาก อาจจะถึงหลายลิตรต่อวัน

เรื่องยังไม่จบแค่นั้น…

ร่างกายจะตอบสนองต่อแผลไฟไหม้

ด้วยการปล่อยสารอักเสบออกมาจำนวนมหาศาล

สารเหล่านี้ทำให้
หลอดเลือดทั่วร่างกาย "รั่ว"

ลองนึกภาพ
หัวใจกำลังสูบน้ำผ่านสายยาง
เพื่อส่งไปเลี้ยงสมอง หัวใจ ไต และอวัยวะสำคัญ

แต่สายยางเส้นนั้น
กลับถูกเจาะรูไว้เต็มไปหมด
ต่อให้เติมน้ำเข้าไปมากแค่ไหน
น้ำก็ไหลออกตามรูตลอดเวลา

น้ำที่ควรอยู่ในกระแสเลือด
กลับรั่วออกไปอยู่ตามเนื้อเยื่อ

แขนขาบวม, ผิวหนังบวม
และที่อันตรายที่สุด...
น้ำรั่วเข้าไปที่ปอด จนเกิดภาวะ “น้ำท่วมปอด”

แพทย์ต้องคำนวณการให้สารน้ำอย่างละเอียด

ให้น้อยเกินไป… ความดันตก, อวัยวะขาดเลือด

ให้มากเกินไป… น้ำท่วมปอด
หายใจไม่ไหว ถึงแม้จะมีเครื่องช่วยหายใจก็ตาม

สุดท้าย
ปอด ไต หัวใจ และตับ
อาจค่อยๆ ล้มเหลวตามกันไป

หลังสัปดาห์แรก : ศัตรูที่มองไม่เห็น

ถ้าผ่านวิกฤตช่วงแรกมาได้ …
การต่อสู้ที่ยากที่สุด คือการติดเชื้อ

แผลไฟไหม้ จะมีเนื้อตายจำนวนมาก
ซึ่งสามารถติดเชื้อได้ง่าย

แต่ไม่ใช่แค่แผลเท่านั้น

คนไข้หลายราย
ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ
ต้องใส่สายสวนปัสสาวะ
ต้องใส่สายให้น้ำเกลือเข้าหลอดเลือดดำที่คอ
และต้องนอนใน ICU เป็นเวลานาน

สิ่งเหล่านี้ล้วนเพิ่มความเสี่ยงต่อการติดเชื้อทั้งสิ้น

และที่น่ากังวลที่สุด...
เชื้อที่พบใน ICU มักเป็น เชื้อดื้อยา

เมื่อเชื้อเข้าสู่กระแสเลือด
ร่างกายจะเกิดภาวะติดเชื้อรุนแรง (Sepsis)

ความดันเริ่มตก
ไตหยุดทำงาน
หัวใจทำงานหนักขึ้น
ปอดล้มเหลว

อวัยวะหลายระบบ
ค่อยๆ หยุดทำงานทีละอย่าง
ทุกวันของการรักษา
จึงเหมือนการเดินอยู่บนเส้นด้าย

เวลาที่เราเห็นข่าวว่า
"มีผู้เสียชีวิตเพิ่ม" รายวัน
เป็นเพราะร่างกายของผู้ป่วย
กำลังต่อสู้กับผลกระทบที่เกิดขึ้นเป็นลูกโซ่

ตั้งแต่การบาดเจ็บของทางเดินหายใจ
การสูญเสียน้ำอย่างมหาศาล
การอักเสบทั่วร่างกาย
การติดเชื้อ
จนถึงภาวะอวัยวะหลายระบบล้มเหลว

สำหรับคนไข้ไฟไหม้รุนแรง

การหนีออกจากกองเพลิงได้อาจเป็นเพียงก้าวแรก

แต่การต่อสู้เพื่อมีชีวิตรอด ยังดำเนินต่อไปอีกหลายสัปดาห์

สำหรับบางคน การรักษาไม่ได้จบลงเมื่อแผลหาย

แต่ยังต้องเผชิญกับการทำกายภาพบำบัด
รอยแผลเป็น
และบาดแผลในจิตใจ
ที่อาจติดตัวไปอีกนาน

ขอส่งกำลังใจให้ผู้บาดเจ็บทุกคน ครอบครัวของพวกเขา รวมถึงทีมแพทย์ พยาบาล และเจ้าหน้าที่ทุกคนที่กำลังทำงานอย่างเต็มกำลัง

ขอให้ทุกคนผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปด้วยกันครับ