คือเศรษฐกิจในเมืองมันกำลังเจริญไปไกล ในขณะที่คุณภาพชีวิตและความสามารถในการแข่งขันของประชาชน(และหน่วยงานรัฐ)ในพื้นที่ตามไม่ทัน

และนี่คือปัญหาสามัญประจำบ้านของประเทศโลกที่3ด้อยพัฒนาทุกประเทศ เกือบทุกประเทศค่ะ

ขนาดกรุงเทพเมืองหลวงกะลาแลนด์ก็ยังเจอปัญหานี้ค่ะ(แม้ช่วงหลังจะดีขึ้นมาก) เชียงใหม่ก็เจอปัญหานี้ พัทยาก็เจอปัญหานี้ค่ะ มันไม่ใช่ตัวเมืองไม่ดี แต่ระบบของประเทศนี้มันไม่ดีค่ะ

สิ่งที่ทำไม่ใช่ไปหยุดความเจริญของเมือง หรือไปต่อต้านการท่องเที่ยว การพัฒนาอสังหา โนวววค่ะ มึงต้องไปแหกหีภาครัฐกะลาแลนด์ค่ะ

ภูเก็ตมันไม่ได้เมืองใหญ่โดยสมบูรณ์ โครงสร้างพื้นฐานมันไม่ได้ มีจุดเปราะบางหลายอย่าง
มหาลัยใหญ่ก็ไม่มี มีแต่มหาลัยพื้นบ้าน โรงเรียน สพฐ. ขนาดใหญ่ก็ไม่มี มีแต่นานาชาติของฝรั่งทที่เน้นให้ลูกหลานฝรั่งกับชนชั้นฟีดอลลิสต์มาเรียน
คนภูเก็ตที่เรียนเก่ง ต้องข้ามฝั่งไปสงขลาหรือนคร

โรงพยาบาลใหญ่ก็ไม่มี เคสหนักๆ ส่งเข้านครกับสงขลา
ระบบรางไปไม่ถึง ทำให้สินค้าแพง น้ำจืดก็ผลิตเองไม่ได้

แผ่นดินไหว ซึนามิมา โรคระบาดมา ก็ไม่มีคนมาเที่ยว เงียบเป็นป่าช้า
เงินที่มันสะพัด มันไม่ได้ลงไปถึงชนชั้นล่าง มันหมุนอยู่แค่กลุ่มธุรกิจไม่กี่กลุ่มเท่านั้น
การเข้าถึงระบบการศึกษาที่ดีกับสาธารณสุขที่ดี ยังห่างไกลกับเมืองใหญ่ๆ

เพราะการเข้ามาในไทยของต่างชาติมันง่ายเกินไปไง แค่มีเงิน ก็คิดว่าจะมาทำอะไรในประเทศนี้ก็ได้ ช่วยไม่ได้ค่ะ ก็สร้างภาพลักษณ์กันมาแบบนี้เอง

อะไรที่ได้มาง่ายๆ มันก็จะเป็นแบบนี้แหละค่ะ

และเพื่อให้อยู่ร่วมกันอย่างสงบและสุก ก็สร้างเขตอนุรักษ์พันธุ์สัตว์ ไม่ใช่ซิ นิคมชนพื้นเมืองให้

แยกๆ กันอยู่ สงบดี

หรือตอนฝรั่งเข้าไปบังคับให้จีนเปิดเมืองท่าสมัยล่าอาณานิคม ก็กันคนจีนออกไป แค่ติดป้ายบอก

ว่า "ห้ามคนไทย ไม่ใช่คะ ห้ามคนจีน และสุนัข เข้ามาบริเวณนี้"

ก็ขุมทองอยู่ที่นั่น อดีตนายก ศ เจ้าสัวอสังหา ขวัญใจชาวอิสาน ก็ยังไปดูแลประชาชนชาวภูเก็ต

ของท่านตั้งไม่รู้กี่รอบ