จากสัมปอนกิต

อันนี้ทิ่คิดนะ
โมเดลธุรกิจตึกดำคือ production house ตั้งใจจะสร้างรายได้จากการขาย content
ส่วนนี้อาจเป็นสาเหตุให้นางทุ่มทรัพยากรลงไปกับคินพอร์ชมากเพราะหวังสร้างชื่อทางนี้
ให้งานออกมาเป็นงานดีๆ hi class ที่แสดงศักยภาพบริษัทเพื่อดึงดูดเงินจากสปอนหรือแพลตฟอร์ม
แต่ในความเป็นจริงคือเม็ดเงินที่ได้จากสปอน+แพลตฟอร์ม ยังมาชดเชยกับทุนโปรดักชันตังต่างไม่ได้
ถึงนางจะสร้างงานออกมาดีโอมากาเสะขนาดไหน แต่ลูกค้า(แพลตฟอร์ม) ก็ยังไม่ยอมจ่ายเงินเยอะๆเพื่อซื้อ
ด้วยชื่อชั้นตึกดำเชื่อวานแพลตฟอร์มต่างๆ ยังไงลุกค้าก็ยังซื้อ แต่ก็คงด้วยงบที่จำกัดไม่ใช่แบบที่ปอนกิตหวังไว้
คิดว่าความตั้งใจของนางคือให้แบรนด์ตึกดำสามารถสร้างรายได้ด้วยตัว content เอง
แบบสตูดิโอเกาหลีที่ Netflix ยอมลงทุนให้สร้างงานโปรดักชันอลังหรือซื้อ Content ไปในราคาแพงๆ
แต่กลายเป็นว่าด้วยปัจจัยอะไรตังต่างทำให้มันยังไม่ไปถึงตรงนั้น นางถึงบอกว่ายาก

ในขณะที่ฝั่งตึกฟ้า
ยิ่งผ่านไปนี่ว่าตึกฟ้ายิ่งชัดในธุรกิจไอดอล
ถึงจะมีช่องในมือแต่มองว่าโมเดลธุรกิจตึกฟ้าห่างจากการเป็นสถานีโทรทัศน์นานแล้ว
สังเกตดูว่าตึกฟ้าไม่ได้เน้นสร้าง content นั่นนี่เพื่อดึงดูดให้สปอนเซอร์มาซื้อโฆษณาช่อง
และก็ไม่ได้เน้นเป็น production house รับผลิตงาน ถึงแม้จะมีบางงานที่รับจ้างทำก็เหอะ
แต่โมเดลธุรกิจคือเหมือนเป็น Agency ขายไอดอล
ซีรีย์ก็คือการ comeback ถ้าเทียบกับไอดอลเกาอ่ะนะ
จะเห็นว่า ซีรีย์ หรือ อัลบั้ม ต่างไม่ใช่สินค้าหลัก เป็นแค่เวย์หลักในการโปรโมทไอดอล
พอโมเดลธุรกิจมาทางนี้ค่ายก็เส้นสร้างมูลค่าให้ศิลปินมากกว่าที่จะโฟกัสไปที่ตัวซีรี่ย์