ขอคุยเรื่อง shine ในวันที่ตลาดวายแล้วละกันนะคะ
จริงๆตั้งใจจะเขียนก่อนหน้านี้แต่ไม่ค่อยว่างเท่าไหร่

ส่วนตัวยกให้เป็นงานเกย์โน1 ในใจแทนทริอาชละ
(ไม่กล้าเรียกวายเพราะเจ้าของค่ายเค้าบอกงานเค้าเกย์)
ไม่ติดกับเรื่องโทนหนัก ดราม่าหรือการเมืองใดใด
เป็นงานดีๆที่คิดว่าน่าเสพและคงเป็นงานที่จะบอกต่อหรือแนะนำคำอื่น

จุดที่ชอบ
ชอบความละเอียดละเมียดละไมในการนำเสนอ
อย่างดนตรี เพลง ฉาก คอสตูม ดูว่าลงทุนอยู่หลายฉาก
เส้นเรื่องของนายทหารสายการเมืองกับนักข่าวการเมืองสตอรี่แข็งแรงน่าสนใจมาก

จุดที่รู้สึแปลก
ที่ทำให้ตงิดใจตลอด คือ ไดอะล็อก’ แล้วเท่าที่ดูไม่เคยมีใครพูดถึงเรื่องนี้ด้วย
คือทุกตอนจะต้องมีบทพูดที่หลุดยุคออกมาให้เอ๊ะ
อย่างใช้คำว่าบีท แบบทับศัพท์ในคอลัมน์หนังสือพิมพ์ที่ชาวบ้านร้านตลาดอ่านทั่วบ้านทั่วเมือง
ใช้คำว่าส.ว. ทั้งๆที่ยุคนั้นยังใช้วุฒิสมาชิกกันอยู่ ใช้”ลงถนน”ในบริบทการประท้วง
แล้วยังจะคำแปลกๆ แบบพวก คุณภาพชีวิต ใต้โต๊ะ โหวตโน อีกเยอะแยะ บอกเลยมีทุกตอนจริงๆ
คือหลังจากฉาก เพลง ดนตรี คอสตูมพาเราเหมือนหลุดยุคไป 70 ได้แล้ว
ก็จะถูกดึงมาด้วยไดอะล็อกที่มันผิดยุคผิดบริบทผิดสมัยพวกนี้อ้ะ
เข้าใจนะว่าอยากจะสื่อสารให้คนคล้อยตามง่าย
แต่เลือกคำถูกยุคเอาจริงมันก็ไม่ได้เข้าใจยากขนาดนั้นอ่ะ
ให้คนมาฉุกคิดแล้วรู้สึกถึงกลิ่นอายของยุคนั้นได้มากขึ้นด้วยซ้ำ

อันนี้แค่เรื่องไดอาล็อกยุคเดียวกันนะ
นอกจากนี้ ยังมีเรื่องบุคลิกหรือการกระทำของตัวละครที่ไม่เข้าบริบทยุคมากๆ
อย่างวิคเตอร์ที่แนะนำชื่อนามสกุล เป็นภาษาพ่อหมด
ทั้งๆที่จริงๆในมหาลัยนางจะต้องแนะนำตัวเป็นชื่อสกุลไทยตามบัตรมั้ยล่ะ
หรือที่แก๊งค์วิคเตอร์พูดกูมึงกันตลอด จริงๆรุ่นวิคเตอร์นี่ก็น่าจะไล่ๆกะอ.สุขุม นวลสกุล นะ
“ปัญญาชน” รุ่นนั้น ไม่พูดกูมึงกันหรอก ยิ่งในโต๊ะที่เพื่อนผู้หญิงยิ่งไม่
แล้วยังผู้ใหญ่บ้านที่แบบ หัวแข็งได้ ดื้อได้นะ แต่คนยุคนั้นไม่ present แบบในเรื่องนี้อ่ะ
ก้าวข้ามเรื่องต้นไม้ดอกไม้ประดับฉาก ในสตอรี่ใดใดละกัน ไม่งั้นบ่นอีก