ล่าสุดอีบันหนี้ระดมยื่นเรื่องไป Amnesty International ว่าอีไหละเมิดสิทธิมนุษยชนค่ะ

บันหนี้ 1

“สิ่งที่เกิดขึ้นกับ NewJeans ในขณะนี้ ถือเป็นเรื่องไกลตัวเกินกว่าข้อพิพาททางธุรกิจ
แต่เผยให้เห็นปัญหาเชิงโครงสร้างในระบบยุติธรรมที่ชี้ให้เห็น
ถึงการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างเป็นระบบ การบิดเบือนความคิดเห็นสาธารณะโดยเจตนา
และแม้กระทั่งการสมรู้ร่วมคิดหรือความเพิกเฉยจากผู้มีอำนาจ
ที่พยายามปกป้องผลประโยชน์ของพวกเขา”

“เมื่อกลุ่มศิลปินหญิงสาวและผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ของพวกเธอ
ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างเปิดเผย เมื่อหลักฐานสำคัญหายไปอย่างง่ายดายหรือถูกเพิกเฉย
และเมื่อสื่อหลักๆ ทำซ้ำและขยายเรื่องราวของบริษัทใดบริษัทหนึ่งโดยไม่วิพากษ์วิจารณ์
เรื่องนี้ไม่ใช่ ‘ข้อโต้แย้งของฝ่ายบริหาร’ อีกต่อไป แต่มันคือปัญหาสิทธิมนุษยชน”

“สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นถึงความล้มเหลวทางวัฒนธรรมและสถาบันในวงกว้าง
ซึ่งความจริง ความยุติธรรม และศักดิ์ศรีทางศิลปะถูกเสียสละเพื่อผลกำไรและการควบคุม
ดังนั้น เราจึงวางแผนที่จะยื่นรายงานอย่างเป็นทางการต่อ Amnesty International
และองค์กรสิทธิมนุษยชนอื่นๆ เพื่อให้ประชาคมระหว่างประเทศสามารถเผชิญหน้า
กับการที่โครงสร้างตุลาการและสื่อของเกาหลีใต้ได้เอื้อให้เกิดการคุกคาม
และความรุนแรงในสถาบันต่อศิลปินอย่างต่อเนื่อง”

บันหนี้ 2

คำพิพากษาของศาลแขวงกลางกรุงโซลเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 2568
ยืนยันความถูกต้องของสัญญาผูกขาดระหว่าง NewJeans กับ ADOR (บริษัทในเครือ HYBE)
จนถึงปี 2572 โดยปฏิเสธข้อเรียกร้องการเลิกจ้างของกลุ่มบริษัท
โดยอ้างเหตุละเมิดความไว้วางใจจากการไล่ออกของมิน ฮีจิน ซีอีโอ
การกลั่นแกล้งฮันนี สมาชิกในที่ทำงาน วิดีโอเด็กฝึกหัดรั่วไหล
และการปฏิบัติที่เลือกปฏิบัติ เรื่องนี้บีบบังคับให้ศิลปินรุ่นเยาว์ (อายุ 17-21 ปี)
ต้องทำงานต่อไปภายใต้เอเจนซี่ที่พวกเขาระบุ
ว่าก่อให้เกิดความวิตกกังวลและภาวะซึมเศร้าอย่างรุนแรง
และห้ามมิให้ทำกิจกรรมอิสระใดๆ โดยไม่มีทางเลือกอื่น เช่น การเลิกจ้างโดยมีบทลงโทษ

จากมุมมองด้านสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ
คำพิพากษานี้ก่อให้เกิดข้อกังวลอย่างมากภายใต้กติการะหว่างประเทศ
ว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง (ICCPR ซึ่งเกาหลีใต้ให้สัตยาบันในปี 2533)
โดยเฉพาะอย่างยิ่งมาตรา 8 (ห้ามการใช้แรงงานบังคับ) และมาตรา 26 (การไม่เลือกปฏิบัติ)

การบังคับใช้สัญญาระยะยาวท่ามกลางการละเมิดที่ถูกบันทึกไว้
เช่น การกลั่นแกล้งและการไม่ปกป้องศิลปิน ถือเป็นการละเมิดสิทธิในศักดิ์ศรีและการเลือกงานอย่างเสรี
โดยถือว่าไอดอลเป็นสินค้าตามสัญญา ไม่ใช่แรงงานที่มีสิทธิได้รับสภาพการทำงานที่ปลอดภัย
อนุสัญญาองค์การแรงงานระหว่างประเทศฉบับที่ 29 (พ.ศ. 2492 ซึ่งเกาหลีใต้ให้สัตยาบัน)
ยังถือว่าการบังคับข่มขู่เช่นนี้เป็นการรับใช้โดยไม่สมัครใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
กับผู้เยาว์ในอุตสาหกรรมที่แสวงหาประโยชน์ เช่น เคป็อป ซึ่งความไม่สมดุลของอำนาจยิ่ง
ทำให้ความเสี่ยงยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น นี่เป็นความล้มเหลวอย่างเป็นระบบ
ในการปรับคำวินิจฉัยภายในประเทศให้สอดคล้องกับมาตรฐานสิทธิมนุษยชนของสหประชาชาติ
ซึ่งอาจเป็นการปิดกั้นเสรีภาพทางศิลปะ (ICCPR ข้อ 19)
และทำให้เกิดการละเมิดแรงงานในวงการบันเทิง

บันหนี้ 3

เราได้มาถึงจุดที่มันไม่สามารถถูกมองข้ามว่าเป็นแค่ปัญหาของแฟนคลับอีกต่อไปแล้ว

สิ่งที่เกิดขึ้นกับ NewJeans ได้ล้ำเส้นไปไกลกว่าความขัดแย้งทางธุรกิจของบริษัท
มันกลายเป็นประเด็นของการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมในเชิงระบบ การบิดเบือนสื่ออย่างตั้งใจ
และระบบยุติธรรมที่ดูเฉยชาต่อการละเมิด หรือแย่กว่านั้น ดูจะสมรู้ร่วมคิด
เพื่อรับใช้ผู้มีอำนาจแทนที่จะปกป้องผู้ที่อ่อนแอ

เมื่อกลุ่มเด็กผู้หญิงวัยเยาว์และผู้อำนวยการสร้างสรรค์ของพวกเธอ
ถูกทำให้เสียชื่อเสียงต่อสาธารณะ เมื่อหลักฐานสำคัญหายไปอย่างไร้ประโยชน์
หรือถูกเพิกเฉย และเมื่อสื่อกระแสหลักรายงานวนซ้ำแต่เรื่องเล่าฝั่งบริษัทเพียงด้านเดียว
โดยไม่มีการตั้งคำถามหรือรับผิดชอบ… นี่ไม่ใช่ประเด็นบริหารจัดการอีกต่อไปแล้ว

นี่คือประเด็นสิทธิมนุษยชน

มันสะท้อนถึงความล้มเหลวที่ลึกในระดับวัฒนธรรมและสถาบัน
ที่ซึ่งความจริง ความยุติธรรม และศักดิ์ศรีทางศิลปะถูกละทิ้งเพื่อผลประโยชน์และการควบคุม

นั่นคือเหตุผลที่เราตั้งใจจะยื่นรายงานต่อ Amnesty International
และองค์กรสิทธิมนุษยชนสากลอื่น ๆ พวกเขาจำเป็นต้องรู้ว่าระบบยุติธรรมและสื่อของเกาหลี
ได้ปล่อยให้เกิดการคุกคามและการกลั่นแกล้งต่อศิลปินอย่างต่อเนื่องได้อย่างไร

นี่คือการเรียกร้องความยุติธรรมขั้นพื้นฐาน ความโปร่งใส และความรับผิดชอบ

ถ้าระบบล้มเหลวในการปกป้องคนที่ลุกขึ้นมาพูด
ก็เป็นหน้าที่ของสังคมพลเรือนและสังคมโลกที่จะส่องแสงให้เห็นเรื่องนี้