อะ ลองดีไซน์การตลาดตึกชมพูเล่นๆ

ตึกชมพู ในเมื่อเจอตลาดเฉพาะตัวแล้ว ถ้าเป็นกู กูจะไม่ไปพยายามแย่งสปอนเซอร์จากตึกฟ้า

แต่กูจะพยายามทำตลาดแบบแม่ยกลิเก แม่ยกนักร้องหมอลำ/ลูกทุ่ง ฯลฯ ซึ่งค่ายวายไม่ค่อยพยายามทำ

เช่น แทนที่จะหาสปอนเซอร์ ก็เปิดอีเว้นท์เอง แล้วให้คนดูจ่ายตรงให้ศิลปิน ให้ทำพวงมาลัยแบงค์พันมาเอง ฯลฯ

พอลงจากเวที ก็ค่อยมาแบ่งเปอร์เซ็นกัน

ที่จะเห็นชัดๆคือจำนวนแบงค์พันบนคอศิลปิน ได้แบงค์มาก = นิยมมาก ให้สังคมเห็นแบงค์เยอะๆเพื่อให้สปอนเซอร์อยากเข้า

เรื่องแบรนด์ตลาดล่าง รับไปเลย แค่เช็คกฎหมายพอ ว่าสินค้านั้นๆถูกต้องก็พอ

(การรับสปอนเซอร์สินค้าเล็กๆ เป็นการสร้างบุญคุณไปในตัว)

ส่วนการสื่อสารกับติ่ง สิ่งที่กูจะพูดคือ "กูจะรับแบรนด์ตลาดล่าง เพราะไม่ต้องไปแย่งจากตึกอื่น ถ้ามึงไม่สนับสนุน ศิลปินก็ไม่ต้องมีงาน"

ถ้าแฟนคลับยังดราม่า ยังโวยวาย กูจะเชือดให้เป็นตัวอย่าง ใช้โอกาสนี้ทำให้ติ่งด้อมอื่นเห็นว่าอีด้อมที่โดนเชือดเป็น "ศัตรูของทุกด้อม"

"ศัตรของศัตรูคือเพื่อน" ซึ่งค่ายต้องชี้นำดีๆ ทำให้ด้อมต่างๆจับมือสามัคคีกันให้ได้ แค่ต้องใจแข็ง เสียสละหนึ่งด้อมเพื่อเชือดเป็นตัวอย่าง

ซึ่งพอมาถึงขั้นนี้ ก็แยกคู่ไปเลย ระเบิดด้อมคู่แบบถาวร แล้วให้โอกาสด้วยกันจับคู่ใหม่ ถ้าจับใหม่แล้วยังมีปัญหา ก็บ๊ายบาย

(แต่ค่ายไหนจะใช้โมเดลนี้ต้องใจถึงหน่อย...)

สรุปรวมๆคือ ไหนๆจะมาแนวที่ต่างจาก "มาตรฐานความแพง" (ที่ตรงข้ามกับตึกฟ้า) โมเดลรับเงินก็ต้องต่างด้วย ไม่ใช่ไปแย่งจากตึกที่ขายลุคแพงๆ