ไม่ต้องอื่นไกลคะ ญาติกูเอง เล่าให้ฟัง นะคะมันมีหลาน อยู่ หลายคน ที่นี้ แม่มันป่วย ถ้านับกัน ก็ยาย มันนั้นแหละ
ที่นี้ พอแต่ละคนเรียนจบ หางานได้บ้างไม่ได้ บ้าง แล้วก็เหมือน บรรดา ป้าๆ ลุงๆ จ้างให้ อยู่ดูแล เป็นเพื่อน ก็ไม่ได้ มีอะไรมากคะ เพราะแก ยังเดินเหินได้ แค่เวลาไปหาหมอนัด ก็ให้ไปเป็นเพื่อนอะไร งี้
อีหลานคนนี้ ก็แบบ เป็นหลานรัก กตัญญูด้วยไง ก็เลยรับ ค่าจ้างอะไร ก็ไม่ได้เยอะเวอร์หรอกคะ
แต่เธอเชื่อไหม พอเวลาผ่านไป 3-4 ปี ได้ ญาติคนนั้นเสีย คะ
ที่นี้ เขาก็ไม่จ้างแล้วซิคะ ก็ได้เวลาไปหางานทำแล้วคะ
คำถามแรก จบมาต้องนาน ทำไม ไม่มีประสบการณ์เลย ไปไหนบลาๆ
หนักๆเข้า ก็หางานไม่ได้ โดนเด็กรุ่นหลังแซงคิวหมด
ที่น่าเจ็บใจ เวลารวมญาติ อีบรรดา ญาติๆ ก็ชอบเอามาเปรีบเทียบ กั้น ว่าหลานคนนี้ ทำงานใหญ่โต บลาๆ ไปแล้ว แก ยังหางานทำไม่ได้เลย อายุก็เยอะแล้ว บลาๆ
นี้แหละคะ ที่ฉันอยากจะเล่า คือ เวลา เป็นของมีค้าคะ เขาจะจ้างหร่อน เท่ากับว่าเขา โกงเวลาหร่อนคะ
เป็นฉัน ฉันไม่เอาคะ จะให้ดูแล เป็นครั้งคราว พอได้ แต่ตลอดไป ทุกวันไม่ได้ หร่อนต้องออกไปสร้างอนาคต ของตัวเองคะ
อีกอย่าง ถ้าหร่อนรับเงิน สถานะ ความเป็น ญาติ มันจะน้อยลงคะ เหมือนเป็น ลูกจ้าง นายจ้างแล้วคะ
คิดให้ดีๆ เวลามันย้อนกลับไม่ได้คะ