ไม่อายหรอกนะที่จะบอกว่า ดิฉันก็ไม่ได้เก่งอังกฤษอะไรมาก สมัยเรียนก็เน้นอ่านเขียนพอได้แต่พูดไม่ค่อยได้ตามสไตล์คนไทย จบเอกชนก็ไม่อะไรมากอยู่แล้ว แกรมมาร์ได้คำศัพท์ได้ แต่สื่อสารเยอะๆ ยากๆ ก็ฟังไม่ออกพูดไม่คล่องอยู่ดี

มาฝึกพูดตอนทำงานอาจารย์แต่มันก็ช้าไปละ ทีนี้มีงานหลักสูตรอินเตอร์เข้ามา ตอนแรกคิดว่าฉันมั่น ฉันแน่ อยากไปสอน แต่ดูทรงแล้วคงไม่รอด เพราะนอกจากจะต้องใช้ภาษาอังกฤษให้คล่องแคล่วแล้วต้องทำผลงานวิชาการเป็นภาษาอังกฤษให้ได้มากๆ ด้วย เสียดายที่ไม่เลือกไปเรียนตรีที่ต่างประเทศจะได้เก่งภาษา แต่ก็ไม่มีเงินเรียนอยู่ดี 55 ชีวิตกะเทยไทยมีทางเลือกไม่มากหรอกค่ะ

กะเทยคนไหนสอนหลักสูตรอินเตอร์บ้างเข้ามาคุยกันหน่อย ถ้าหล่อนจบนอกเรียนอักษรก็เป็นบุญของหล่อนแล้วที่ทำงานหลักสูตรนี้ได้ ยากมากมั้ย

อย่าว่าแต่เอกชนเลยเธอ ขนาดอักษรจุฬาฯเอกอังกฤษ หลายคนก็ยังพูดไม่คล่อง
ขณะที่อ่าน เขียน คือ fluent แต่พอเป็น speaking แทบจะเป็นใบ้ มีเยอะค่ะ
มันไม่ได้เกี่ยวกับสถาบัน อยู่ที่ประสบการณ์แวดล้อมที่โตมาด้วย
ถ้าเรียนโรงเรียนไทยมาตลอด ถึงยูจะเกรด 4 วิชาอังกฤษทุกเทอม ยังไงตอนพูดก็ไม่ flow 100%
สู้พวกที่เรียนอินเตอร์ ไบลิงกวล หรือมีพ่อหรือแม่เป็น native ไม่ได้จริงๆ
ตัวอย่างอดีตบิวตี้บล็อกเกอร์พาเพลินที่ไม่เคยไปเรียนเมืองนอก แต่เก่งอังกฤษ
มีช่วงนึงที่ได้งานพิธีกรที่ต้องใช้ภาษาอังกฤษเยอะ แต่ก็แค่ช่วงสั้นๆ
เพราะสุดท้ายนางก็ยอมรับเองว่าสกิลด้านการพูดบางอย่าง ฝึกเองยังไงก็ไม่สู้พวกเด็กนอกอยู่ดี
ปัญหารากลึกของการเรียนวิชาภาษาต่างประเทศในบ้านเราที่แก้ยากจริงๆค่ะ