นั่นไง กุบอกละ อีจังหวัดขี้อวดเนี่ย แหม จังหวัดกูมีห้างใหญ่ มีช็อปดังนั่นนี่
มันก็เปิดให้พวกต่างชาตินั่นแหละ
ส่วนอีพวกเนทีฟพื้นเมือง มันก็ปากกัดตีนถีบเหมือนเดิม

ภูเก็ตมันไม่ได้เมืองใหญ่โดยสมบูรณ์ โครงสร้างพื้นฐานมันไม่ได้ มีจุดเปราะบางหลายอย่าง
มหาลัยใหญ่ก็ไม่มี มีแต่มหาลัยพื้นบ้าน โรงเรียน สพฐ. ขนาดใหญ่ก็ไม่มี มีแต่นานาชาติของฝรั่งทที่เน้นให้ลูกหลานฝรั่งกับชนชั้นฟีดอลลิสต์มาเรียน
คนภูเก็ตที่เรียนเก่ง ต้องข้ามฝั่งไปสงขลาหรือนคร

โรงพยาบาลใหญ่ก็ไม่มี เคสหนักๆ ส่งเข้านครกับสงขลา
ระบบรางไปไม่ถึง ทำให้สินค้าแพง น้ำจืดก็ผลิตเองไม่ได้

แผ่นดินไหว ซึนามิมา โรคระบาดมา ก็ไม่มีคนมาเที่ยว เงียบเป็นป่าช้า
เงินที่มันสะพัด มันไม่ได้ลงไปถึงชนชั้นล่าง มันหมุนอยู่แค่กลุ่มธุรกิจไม่กี่กลุ่มเท่านั้น
การเข้าถึงระบบการศึกษาที่ดีกับสาธารณสุขที่ดี ยังห่างไกลกับเมืองใหญ่ๆ