ฉันอยู่ ตจว กับ พ่อ สองคนละ น้องแต่งงาน ออกไปอยู่ กทม มีครอบครัวไปหมดแล้ว

เลยเหลือแค่ฉันกับพ่อ ก็มีทะเลาะกันบ้าง อะไรกันบ้าง ตามประสา เล็กๆน้อยๆคะ

เมื่อไม่นาน พ่อฉันเพิ่งเสียคะ ไปแบบ อยู่ๆหลับไปเลย คะไม่มี แวว อะไรมาก่อนเลยคะ

ตอนนี้ รู้สึก เขว้ง มากๆคะ นั่งนึกดู ต่อไปต้องอยู่คนเดียวแล้ว

น้อง แต่งงาน มีครอบครัว ปีๆ แทบไม่ได้คุยกัน เพราะต่างคนต่างยุง

น้องจะกลับมาบ้าน หาพ่อ แค่ช่วงเทศกาล แต่ตอนนี้ พ่อเสียแล้ว คิดว่า มันคงไม่คอยได้กลับมาบ่อยเหมือนสมัยก่อนแล้วละคะ

กลับมาก็ไม่รู้จะคุยอะไรกับใคร

ที่สำคัญคือ ต่อไปฉันต้อง รับผิดชอบเองหมด ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าใช้จ่ายต่างๆ ของพ่อ ไม่ว่าจะ รถยนต์

สมัยพ่อยังอยู่ จัดการเองหมดคะ ต่อไป ภาระ มาตกที่ฉันแล้วคะ แต่เท่าที่ดูเงินเก็บพ่อ ก็มี อยู่หลายแสนอยู่คะ คงต้องจัดสรรดีๆ

ดีที่ รถยนต์พ่อ ผ่อนหมดแล้ว บ้านผ่อนหมดแล้ว เหลือแค่ ค่าใช้จ่าย ทั่วๆไป เกียวกับรถ แค่นั้น ส่วนตัว กูขับรถได้นะคะ แต่ไม่กลัาขับคะ นี้ไม่ได้ขับรถมาจะ 10 ปี กว่าแล้ว คะ เพราะไปไหนส่วนใหญ่พ่อจะขับคะ

นี้ก็คิดอยู่จะขายทิ่งดีไหม เพราะคิดว่าก็จะเป็นภาระหรือเปล่า

เข้วงมากคะ ใครเป็นบ้างคะ สมัยก่อน อยู่กับพ่อแม่ แต่ตอนนี้ เหลือตัวคนเดียว พ่อแม่ จากไปหมด

มึง กูก็พอเรียนม.ปลายก็ไม่ได้อยู่บ้านไปเรียนทำงานที่อื่น ที่บ้านก็ไม่ได้คุยกับพ่อเเม่เท่าไหร่ เเม่พ่ออยู่กับพี่สาว กูคิดว่าพ่อเเม่คงอยู่ยาวๆ เดี๋ยวกลับไปอยุ่ด้วยท่านคงเเข็งเเรงไม่เป็นไรง่ายๆ นุ้น 70 80 โน้น เเต่ที่ไหนได้พอคิดว่าจะกลับพ่อไปก่อน ตามด้วยเเม่ติดๆด้วยความไม่สนิทกับพ่อเเม่เท่าไหร่เเละกูก็เตรียมใจเเล้วว่าทุกคนเเก่ลงทุกวัน เเต่พอเอาเข้าจริงโคตรเขว้งเลย พี่ก็ไม่ได้สนิทกันพอกลับไปอยู่บ้านโคตรอึดอัดรู้สึกเหมือนชีวิตมันไร้จุดหมายเลย เเต่ก่อนยังมีพ่อเเม่ให้กลับมาบ้าน

พ่อกุ 90 แม่ 81 อายุโคตรจะยืนเลยว่ะ

จริงคะ กูโคตรเข้วงเลย

สมัยก่อน มีปัญหาอะไร ยังมีพ่อ คอยซัพพร์อต ตอนนี้ต้องดูและตัวเองแล้ว

แถมเป็นแค่ไรเดอร์ อีดอก ดีว่า พ่อมีบ้าน มีรถ ให้พร้อม แต่ไม่มีเงินนี้ซิคะ

แถมโชคดี ที่น้อง กูมันเอาตัวรอดไปได้แล้ว มันบอก ว่าเงินทอง ของพ่อ มันไม่เอา มันยกให้กูหมด

แต่ก็นั้นแหละ กูเป็นกะเทย ไม่มีครอบครัว สุดท้าย ก็ต้องตกเป็นของหลาน ลูกน้องสาว อยู่ดี

ไอ้ครั้น จะให้มันกลับมา อยู่ด้วย ที่ ตจว คงยาก เพราะมันไปซื้อบ้าน ซื้อช่อง ที่ กทม หมดแล้ว ไหนจะลุก ไหนจะผัวอีก คงไม่กลับ มาอยู่ ตจว แล้วละคะ

ที่เหลือ กูก็ต้อง ทำมาหาแดก เองแหละคะ นี้เพิ่งจัดงาน ศพ พอไป ไม่นาน ยังจัดการ เรื่องเอกสาร ต่างๆ ไม่จบเลยคะ เยอะมาก ติดต่อ ทั้ง ธนาคาร ค่ายมือถือ ค่ายเน็ต สารพัด คะ

แต่กะคราวๆ พ่อคงเหลือเงินเก็บอยู่ 4-5 แสน ได้อยู่คะ พอเป็นทุนตั้งตัว ซักอย่าง ในวัย 40++ คะ

ลำพัง เงินจากการเป็นไรเดอร์ แค่พอกิน คะ แต่ต้องให้จ่าย ค่าไฟ ค่าน้ำ ค่า พรบ รถยนต์ ค่าประกันรถยนต์ อะไรที่เป็นของพ่อ กูว่า ไม่ไหวแน่ๆคะ ถึงแม้จะจ่ายเป็นรายปี แต่กูคิดว่า ลำพัก รายจ่าย ที่เกี่ยวกับ รถยนต์ พ่อกู น่าจะ หลักหมื่น อยู่แหละคะ

ไหนจะค่าไฟที่แพง หูดับ ตอนนี้ ตกเดือนละ 3000 ได้ ตายๆ

ดีว่า พ่อกูเป็น ทหารเก่า เลยเห็นเพื่อนๆพ่อว่า น่าจะได้เงินก้อน ประมาณ 30 เท่า ของบำนาญ อยู่ ก็คงได้อีกเป็นแสน

แต่ก็นั้นแหละ โคตรเหงาเลยคะ ตอนพ่ออยู่ ก็มีทะเลาะกันบ้าง ประปราย แต่พอตอนนี้ กลับบ้านมา โคตรเงียบเลยวะ

สมัยก่อน กลับมา จากวิ่งงาน พ่อชอบถาม ซื้ออะไรมากิน กินข้าวยัง ทำไม กลับดึกจัง อะไรประมาณนี้

แต่ น้ากูบอก พ่อกูถือว่าไปดีนะ เพราะอยู่ๆ หลับไปเลย

ตอนเสีย กูลงมาเจอคนแรก สังเกตุว่าทำไม พ่อกูนอนท่าแปลกๆ วะ ปรกติ เขาจะไปนอนเปล เล่น ตต แล้ว แต่นี้ นอนห้อยขาแปลกๆ

เลยไปเรียก ไปเขย่าตัว ไม่ตอบเลยคะ วิ่งไปหาน้า ที่เป็น พยายาบาล เก่า ให้มาดู ปั๊ม ไม่ขึ้นแล้วคะ แสดงว่าแกคงเสีย ไปซักพักแล้ว

โคตรเข้วงเลยคะ กูจำกะทู้หนึ่งได้เลย ที่บอกว่า กะเทยแก่ มาจะอยู่อย่างไง

อีดอก เจอกับตัว ไปไม่ถูกเหมือนกัน

สมัยก่อน มีเพื่อน เพื่อนมันก็เคยพูด ว่ากลับบ้านแม่ ไปหาแม่ แม่มันอยู่บ้าน กับพี่ชาย ที่แต่งงานแล้ว ตอนหลัง พอแม่เสีย มันเคยพูด ว่าตอนนี้ กลับบ้านไป มันก็ไม่ใช่บ้านแม่แล้ว แต่เป็นบ้านพี่ชาย

ถึงแม้พี่ชายจะดูแลดี อย่างไง ก็รู้สึกเหมือนคนนอกอยู่ดี เพราะพี่ มันก็แต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว

ตอนหลังมันแต่งงาน ก็ออกมาปากกัดตีนถีบ กับเมียมัน มันบอกลำบากหน่อยแต่สบายใจ ถึงไม่มีบ้าน เช่าเขาเอา ก็สบายใจกว่า

ดีว่ามันได้เมีย ขยัน

เเม่เสีย 71 จะสองปีเเล้ว ตอนอยู่ทะเลาะกัน ตอนเสียคิดถึงอ่ะ รู้เลยว่าทำอย่างเพื่อเรา เเค่ปากร้าย

พ่อตอนนี้ 81 เเต่อยู่เเบบไม่ผูกพันกันอ่ะ เหมือนใช้กรรมเก่าเลยเเก เป็นความคิดสุดท้ายเลยว่าต้องมาอยู่กับพ่อ เพราะไม่เคยฟังคนในครอบครัว เเล้วชอบเบ่งกับเราทั้งที่ตัวเองก็ทำอะไรไม่ได้ละ
โรงบาลก็ต้องพาไป ดีนะเป็นข้าราชการ ถ้าเป็นธรรมดานะคงหมดตัว คิดเเช่งตลอดเมื่อไหร่จะตาย
บางทีคิดเหมือนกันว่าตัวเองจะตายก่อน เพราะความเครียด ตั้งเเต่เเม่เสียรับช่วงต่อหมดเลย
ทุกอย่างเป็นของเเม่หมด ไม่ว่าจะรถ บ้าน เเต่ดูสภาพพ่อเเล้วอยู่อีกนาน เบื่อมาก บอกเลยตายไปก็ไม่มีน้ำตาให้เเน่นอน เเอบเลวนะเรา

ตอนเเม่อยู่ เเม่เค้าคอยช่วยบริหารเงินให้เลยรอด ดีที่พี่น้องไม่ทะเลาะกัน เเบ่งมรดกเเม่ลงตัวกันเงียบๆ ถ้าพ่อรู้เอาไปใช้หมดเเน่ เหมือนสามล้อถูกหวย

คิดถึงเเม่มาก คนที่อยากให้อยู่ก็ไป ส่วนคนที่เกลียดอยู่นาน

เธอเป็นลูกที่ดีนะ ยังคิดถึง ต่างจากฉันเลยอ่ะ

>พ่อกุ 90 แม่ 81 อายุโคตรจะยืนเลยว่ะ

ป้าเสียใจที่พ่อแม่อายุยืนหรือคะ

ทำใจไว้นานแล้วค่ะ ทุกคนต้องเจอ ของนี่ยังอยู่คร แต่ยังมีไปโรงพยาบาลบ้าง ก็คิดไว้แล้ววันนึงคงจากกันอยู่ดี
นี่พยายามให้เลี่ยงอาหารขยะ อาหารท๊อกซิก น้ำตาลสูง เค็มจัด เผ็ดจัด อาหารมีผลมากจริงๆ ค่ะ เพราะมันสะสม จากที่สังเกตมานะคะ แต่ของคนอื่นที่เจอเป็นโรคติดต่อถาายือดทางกรรมพันธุ์อ่ะ ซึ่งมันแก้อะไรไม่ได้นอกจากทำใจอย่างเดียว ลูกหลานใครได้ยืนด้อยจากโรคก็ซวยไปค่ะ ความไม่มีโรคคือประเสริฐที่สุดจริงๆ อนาคตควรมีการุณยฆาตค่ะบอกตรงๆ

จริงอย่างรีบนว่าคะ ได้พ่อแม่ ดี ก็ดีไป ได้พี่น้อง ดีก็ดีไปคะ

อย่างฉัน ตอนแม่เสีย เธอเชื่อไหม พี่น้องแม่ ไม่มีแบ่งสมบัติส่วนของแม่ มาให้เลย แม้แต่นิด

เพราะตอน ตายาย เสีย ไม่ได้แบ่งอะไรไว้ให้ พอเสีย ลูกชาย กับ ลูกสาวคนเล็กได้ไป

น้าฉันที่เป็นพี่คนโต กับแม่ฉันที่เป็นคนที่ สองไม่ได้อะไรเลย

ตอนแรก คิดว่าเขายังไม่แบ่งกัน มารู้ หลังจากญาติ ที่ทำงาน ที่ที่ดิน มาบอกน้าฉัน ว่ารู้ยังเขาไปโอนที่กันแล้ว นะ นั้นแหละ ความถึงแตก

แต่ก็อย่างว่า อ้อยเข้าปากช้างไปแล้ว คงยาก ที่จะได้ น้าบอก ช่างมัน ตัดพี่ ตัดน้อง กันเลย คะเธอ

น้าบอก ถ้าแบ่งนะ อย่างน้อยๆ ฉันกับ น้อง ต้องได้ส่วนแบ่งของแม่ อย่างน้อยๆ ก็ 4-5 ล้านแหละ

เพราะตายาย รวยที คะที่ดินเยอะ แต่ตัวเงินนะไม่เยอะหรอก

มาวันพ่อฉันเสีย อี พี่น้องแม่ มากันหมด เพราะมันสนิท กับพ่อฉัน (พ่อฉันมี ศักดิ์เป็น พี่เขย)

น้าฉัน (พี่สาวแม่) ไม่มอง หน้ามันเลยคะ

มันไม่กล้า พูดกับ น้าฉันเลย

ตัดมาเรื่องของฉัน คะ แต่ก่อนคิดว่า พ่อฉัน ขี้งก กับฉัน กล้วยทอด 20 บาท ยังไม่เคยได้กินเลย

แต่กับเพื่อน เขาเลี้ยงไม่อั้น พูดแล้ว เซ้ง พ่อฉัน เป็นคนประหยัด หุ้งข้าวกินเอง ซื้อแกงถุงกิน เป็นส่วนใหญ่

นานๆ เดือนละ ครั้ง สองครั้ง ถึงจะไปกินเหล้ากับเพื่อนๆเขาบ้าง

จนฉันก็งง เงินก็มี แต่ก็งก ใช้ ตู้เย็นเก่าๆ คือประหยัด กับของใช้ ของตัวเองว่างันเหอะ

จนเขาเสีย ถึงรู้ ว่าเขามีเงินเก็บ อยู่

ดีที่ ฉันได้น้องดี น้องฉันมันได้ งานดี เงินดี พูดง่ายๆคือมันเอาตัวรอดได้แน่ๆ เหลือฉันตัวคนเดียว

มันก็เคยบอก ก่อนพ่อเสียแล้ว ว่าของพ่อ หนูไม่เอาหรอก ให้พี่ มันไปเลย มันคงคิดแหละ ฉันเป็นแค่ไรเดอร์ เงินไม่เยอะ อยู่คนเดียวไม่มี ครอบครัว มันเลยไม่มาขอแบ่ง

มันก็บอก ของพ่อ พี่จัดการเลยนะ แต่นั้นไม่เท่าความเหงาคะ

สมัยก่อน มีพ่ออยู่ ทะเลาะกันบ้าง ขัดใจกันบ้าง บางที เราเตือนไม่ฟัง แต่ไปฟังเพื่อน สุดท้าย พลาดมา ก็มาให้ฉันแก้ให้

พอตอนนี้ ต้องอยู่คนเดียว ก็ใจหายเหมือนกัน

แต่แปลกนะคะ ตอนแม่ฉันเสีย ตอนฉันอายุ 20 ต้นๆ ตอนนั้นจำได้ ช๊อคไปเลยคะ ได้แต่นั่งนิ่ง ทำอะไรไม่ถูกเลยคะ อย่างว่า คงยังเด็กด้วย ขนาดตอนนั้นแม่ฉันป่วยเป็นมะเร็ง อยู่เกือบปี นะคะ ก่อนท่านเสีย ฉันยังช๊อคเลยคะ

แต่พอมา ตอนพ่อเสีย ฉันนิ่งมาก คือไม่ร้องไห้ ไม่ตกใจ ไม่อะไรเลยคะ เหมือนปลงได้ ว่าวันหนึ่งต้องมา หรือเป็นเพราะฉันอายุเยอะแล้วด้วย 40++ เลยปลงได้มังคะ ฉันไม่ร้องไห้เลย

ยังคุยเล่นกับหลานๆได้ ส่วนน้อง ก็มีซึมๆ บ้าง น้ำตาซึมๆ บ้าง ก็แค่นั้น

ต่อไป ต้องอยู่ตัวคนเดียวแล้ว เขว้งเหมือนกัน ถึงมี บ้านน้า อยู่ตรงกันข้าม ก็เหอะ

แต่น้าเขาก็มีลูก มีครอบครัวของเขาไง เจอกันบ้าง ช่วงเย็น ทักทาย ธรรมดา แต่ไม่ได้ไปอะไรมาก

ใครยังมี พ่อแม่อยู่ ดูแล ท่านดีๆนะคะ ทะเลาะกันบ้าง น่นกัน บ้าง ก็ทนๆไปคะ

>จริงอย่างรีบนว่าคะ ได้พ่อแม่ ดี ก็ดีไป ได้พี่น้อง ดีก็ดีไปคะ
>
>อย่างฉัน ตอนแม่เสีย เธอเชื่อไหม พี่น้องแม่
>ไม่มีแบ่งสมบัติส่วนของแม่ มาให้เลย แม้แต่นิด
>
>เพราะตอน ตายาย เสีย ไม่ได้แบ่งอะไรไว้ให้ พอเสีย ลูกชาย กับ
>ลูกสาวคนเล็กได้ไป
>
>น้าฉันที่เป็นพี่คนโต กับแม่ฉันที่เป็นคนที่ สองไม่ได้อะไรเลย
>
>ตอนแรก คิดว่าเขายังไม่แบ่งกัน มารู้ หลังจากญาติ ที่ทำงาน
>ที่ที่ดิน มาบอกน้าฉัน ว่ารู้ยังเขาไปโอนที่กันแล้ว นะ
>นั้นแหละ ความถึงแตก
>
>แต่ก็อย่างว่า อ้อยเข้าปากช้างไปแล้ว คงยาก ที่จะได้ น้าบอก
>ช่างมัน ตัดพี่ ตัดน้อง กันเลย คะเธอ
>
>น้าบอก ถ้าแบ่งนะ อย่างน้อยๆ ฉันกับ น้อง
>ต้องได้ส่วนแบ่งของแม่ อย่างน้อยๆ ก็ 4-5 ล้านแหละ
>
>เพราะตายาย รวยที คะที่ดินเยอะ แต่ตัวเงินนะไม่เยอะหรอก
>
>มาวันพ่อฉันเสีย อี พี่น้องแม่ มากันหมด เพราะมันสนิท
>กับพ่อฉัน (พ่อฉันมี ศักดิ์เป็น พี่เขย)
>
>น้าฉัน (พี่สาวแม่) ไม่มอง หน้ามันเลยคะ
>
>มันไม่กล้า พูดกับ น้าฉันเลย
>
>ตัดมาเรื่องของฉัน คะ แต่ก่อนคิดว่า พ่อฉัน ขี้งก กับฉัน
>กล้วยทอด 20 บาท ยังไม่เคยได้กินเลย
>
>แต่กับเพื่อน เขาเลี้ยงไม่อั้น พูดแล้ว เซ้ง พ่อฉัน
>เป็นคนประหยัด หุ้งข้าวกินเอง ซื้อแกงถุงกิน เป็นส่วนใหญ่
>
>นานๆ เดือนละ ครั้ง สองครั้ง ถึงจะไปกินเหล้ากับเพื่อนๆเขาบ้าง
>
>จนฉันก็งง เงินก็มี แต่ก็งก ใช้ ตู้เย็นเก่าๆ คือประหยัด
>กับของใช้ ของตัวเองว่างันเหอะ
>
>จนเขาเสีย ถึงรู้ ว่าเขามีเงินเก็บ อยู่
>
>ดีที่ ฉันได้น้องดี น้องฉันมันได้ งานดี เงินดี
>พูดง่ายๆคือมันเอาตัวรอดได้แน่ๆ เหลือฉันตัวคนเดียว
>
>มันก็เคยบอก ก่อนพ่อเสียแล้ว ว่าของพ่อ หนูไม่เอาหรอก ให้พี่
>มันไปเลย มันคงคิดแหละ ฉันเป็นแค่ไรเดอร์ เงินไม่เยอะ
>อยู่คนเดียวไม่มี ครอบครัว มันเลยไม่มาขอแบ่ง
>
>มันก็บอก ของพ่อ พี่จัดการเลยนะ แต่นั้นไม่เท่าความเหงาคะ
>
>สมัยก่อน มีพ่ออยู่ ทะเลาะกันบ้าง ขัดใจกันบ้าง บางที
>เราเตือนไม่ฟัง แต่ไปฟังเพื่อน สุดท้าย พลาดมา
>ก็มาให้ฉันแก้ให้
>
>พอตอนนี้ ต้องอยู่คนเดียว ก็ใจหายเหมือนกัน
>
>แต่แปลกนะคะ ตอนแม่ฉันเสีย ตอนฉันอายุ 20 ต้นๆ ตอนนั้นจำได้
>ช๊อคไปเลยคะ ได้แต่นั่งนิ่ง ทำอะไรไม่ถูกเลยคะ อย่างว่า
>คงยังเด็กด้วย ขนาดตอนนั้นแม่ฉันป่วยเป็นมะเร็ง อยู่เกือบปี
>นะคะ ก่อนท่านเสีย ฉันยังช๊อคเลยคะ
>
>แต่พอมา ตอนพ่อเสีย ฉันนิ่งมาก คือไม่ร้องไห้ ไม่ตกใจ
>ไม่อะไรเลยคะ เหมือนปลงได้ ว่าวันหนึ่งต้องมา
>หรือเป็นเพราะฉันอายุเยอะแล้วด้วย 40++ เลยปลงได้มังคะ
>ฉันไม่ร้องไห้เลย
>
>ยังคุยเล่นกับหลานๆได้ ส่วนน้อง ก็มีซึมๆ บ้าง น้ำตาซึมๆ บ้าง
>ก็แค่นั้น
>
>ต่อไป ต้องอยู่ตัวคนเดียวแล้ว เขว้งเหมือนกัน ถึงมี บ้านน้า
>อยู่ตรงกันข้าม ก็เหอะ
>
>แต่น้าเขาก็มีลูก มีครอบครัวของเขาไง เจอกันบ้าง ช่วงเย็น
>ทักทาย ธรรมดา แต่ไม่ได้ไปอะไรมาก
>
>ใครยังมี พ่อแม่อยู่ ดูแล ท่านดีๆนะคะ ทะเลาะกันบ้าง น่นกัน
>บ้าง ก็ทนๆไปคะ
ดูเป็นคนขี้เหงานะ หาเเฟนดูสิ ไม่ก็หาสัตว์มาเลี้ยง ส่วนเรานี่เเบบอยู่คนเดียวได้เเน่นอน ตอนนี้ก็มีหมาที่เเม่เลี้ยงไว้ ก็ยังไม่ตายสักที ชิวาว่า อายุ 18 ปีละ ตาบอดหมด เเช่งให้มันตายจะได้หมดภาระ สงสัยจะตายก่อนมัน มันอยู่ตั้งเเค่ ตายาย ยังอยู่ จนเสีย ถัดมาเป็นเเม่ เเซวมันว่าจะเป็นยมฑูตรอดูคนตายทีละคนใช่ไหม 555