คือหลงเด็กคนนี้มาก จนมีช่วงหนึ่งต้องไปนั่งประจำ ซื้อเครื่องดื่ม และขนม แล้วนั่งทำงานบนคอมพ์หลายชั่วโมง เพื่อให้ได้เจอนาง แล้วทำให้เกิดอาการติดร้านอเมซอน หรือร้านกาแฟแบบเดียวกัน คือ ไปที่ไหน ขอให้ได้ไปอุดหนุนร้านนี้ อย่างไปต่างจังหวัด ก็ต้องหาที่ที่มีร้านนี้เพื่อสั่งเครื่องดื่ม และนั่งดื่มด่ำบรรยกาศในร้าน ถึงแม้ที่อื่นจะไม่มีเขา แต่ก็ทำให้เรานึกถึงบรรยากาศของการบริการของพนักงานต่อลูกค้าตลอดเวลา เราเป็นแบบนั้นในช่วงหลายเดือน จนมีช่วงหนึ่งต้องประหยัด เราก็ผละตัวออกมา ไม่ติดขนาดต้องไปทุกวันอีก

น้องคนนั้นทำงานในร้านสาขาใกล้บ้านเราสักปีได้ ล่าสุด เรากลับไปซื้ออีกเมื่อต้นปี 68 ก็เจอนาง แต่นางรู้หรือเดาได้ว่าเราแอบชอบนาง นางก็เลยบึ้งตึงใส่เราช่วงที่เราไปบ่อย ๆ ซึ่งก่อนหน้านี้นางจะพูดจากับเราดีเหมือนพนักงานที่อยากให้บริการทั่วไป แต่พอนางรู้ว่าเราเหมือนจะสนใจนาง นางก็หน้าบึ้งตึง เฉยชาต่อเรา แต่ถามออเดอร์เท่านั้นไม่มียิ้มไม่มีอะไรเลย แต่พอเราหายไปนาน กลับไปอีก นางก็เฉยๆ ไม่มียิ้มกับเราอีก แต่หลังจากนั้น ไม่นาน นางก็ออกไป ไม่ได้เจอนางอีก ซึ่งก็อาลัยอาวรณ์เหมือนกัน ตั้งแต่นานเลิกทำไป เราไม่เคยเจอนางอีกเลย ทั้งๆ ที่เรารู้มาว่าบ้านนางอยู่ไม่ไกลจากแถวย่านเราเท่าไร