เสียงกริ่งดังขึ้นตอนฝนตกหนัก
ผมเปิดประตูไปเจอพนักงานส่งอาหารยืนอยู่ตรงนั้น ตัวเขาเปียกเล็กน้อย ผมยุ่ง สายตามองตรงมาแบบไม่หลบ
“สั่งไว้ครับ”
ผมยื่นมือไปรับ แต่ปลายนิ้วดันแตะมือเขาโดยไม่ตั้งใจ
เย็น…แต่รู้สึกชัดจนใจสะดุด
“ขอโทษครับ” เขาพูดเบาๆ
“ไม่เป็นไร” ผมตอบ ทั้งที่เริ่มรู้สึกแปลกๆ
ฝนยังตกหนัก เขายังไม่ไป
“ขอยืนหลบฝนแป๊บนึงได้ไหมครับ”
ผมเปิดทางให้ เขาเดินเข้ามาในห้องเล็กๆ ของผม ทำให้ทุกอย่างดูใกล้ขึ้นทันที กลิ่นฝนจากตัวเขาชัดจนรับรู้ได้
“คุณสั่งร้านนี้บ่อยนะครับ” เขาพูด
ผมเลิกคิ้ว “จำได้ด้วยเหรอ”
เขายิ้มบางๆ
“บางคน…มันจำง่าย”
คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที
เรายืนใกล้กันเกินไป
ใกล้จนได้ยินลมหายใจของกันและกัน
ผมควรถอย…แต่กลับไม่ทำ
เขาก็เหมือนกัน
“ถ้าฝนหยุด ผมคงต้องไปแล้ว”
แต่เขายังไม่ขยับ
ผมพยักหน้า ทั้งที่ในใจคิดอีกอย่าง
อย่าเพิ่งไป
สายตาเราสบกัน เงียบ…แต่เหมือนพูดอะไรไปหมดแล้ว
แล้วเขาก็ยิ้มมุมปาก
“ครั้งหน้าผมจะมาส่งอีกนะครับ”
ก่อนจะเดินออกไปท่ามกลางสายฝน
ทิ้งไว้แค่ผม…กับหัวใจที่เต้นแรงผิดปกติ
และตั้งแต่นั้นมา
ผมก็เริ่มสั่งร้านเดิม—บ่อยขึ้นโดยไม่มีเหตุผล

ก็โทรสั่งเลยสิคะ

จัดไป

https://open.spotify.com/track/1ISNXNI0Emp2iyX4gCZ6DW?si=GiwN5XQ7Sz2kb3MPuZmXjA

https://youtu.be/76NDIJ2neo8?si=Er57I26_K79_SdPg