Go back to previous page
Forum URL: https://www.palm-plaza.com/cgi-bin/CCforum/board.cgi
Forum Name: Story Club
Topic ID: 540
Message ID: 124
#124, RE: นิยายที่ยังไม่มีชื่อเรื่อง
Posted by someone on 17-Apr-13 at 02:20 PM
In response to message #123
ช่วงพักกลางวันวันนี้ ผมไปค้นหนังสือในห้องสมุดเพราะต้องทำงานส่งอาจารย์ครับ ผมหยิบหนังสือหลายเล่มเอามากองไว้ที่โต๊ะ เปิดดูไปเรื่อยๆ ด้วยความเงียบในห้องสมุด ทำให้ผมอดนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นในช่วง 4-5 วันมานี้ไม่ได้

ผมได้เจอพี่แอน เจอไอ้ตาล สุดท้ายผมก็ได้มาเจอกับไอ้นัย…….ผมถามตัวเองว่า ผมกำลังมีความสุขมั้ยกับสิ่งที่ได้เจอ คำตอบคือ……..ใช่

ไอ้นัยทำให้จิตใจของผมฟื้นตัวจากอาการอกหักจนเกือบเป็นปรกติ ผมว่ามันมหัศจรรย์มาก กำลังใจที่มันส่งมาให้ผม ผมรับได้เต็มๆ และมันก็ไปอุดรอยแตกร้าวในใจผมได้เป็นอย่างดี

ครับ……ผมกำลังถามตัวเองว่า ผมชอบไอ้นัย ใช่มั้ย……..แล้วถ้าผมชอบมันเข้าจริงๆ ผมก็ต้องเป็นเกย์งั้นเหรอ ผู้ชายที่ชอบผู้ชายด้วยกันแล้วไม่ได้เป็นเกย์ มีมั้ยวะ ผมอยากรู้จังว่าตอนนี้ผมกำลังเป็นอะไร

โทรศัพท์สั่นอีกแล้วครับ ผมรีบหยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่ามีข้อความเข้ามา……จากไอ้นัย ผมยิ้มแก้มปริ รีบเปิดอ่าน ทันทีครับ

“วันนี้กูจะมารอมึงหน้าโรงเรียนนะ อย่ารีบกลับก่อน”

ใจผมพองโตจนคับอก นั่งยิ้มคนเดียวอยู่ในห้องสมุด ท่ามกลางนักเรียนอีกหลายสิบชีวิต ผมว่าผมคงได้คำตอบแล้วละครับ ว่าผมชอบไอ้นัยหรือเปล่า

“กูอยากมากินหนมปังปิ้งกับช็อคปั่นหน้าโรงเรียนมึงว่ะ อร่อยดี” ไอ้นัยบอกผมตอนเราเจอกัน

“แค่นั้นเองเหรอวะ” ผมอดผิดหวังเล็กๆไม่ได้ โธ่……ก็กูอุตส่าห์ตั้งตารอให้เลิกเรียนไวๆ พอมาถึงก็ได้ยินมันพูดแบบเนี๊ยะ มันน่าผิดหวังนะโว้ย

ไอ้นัยมองหน้าผมยิ้มนิดๆ ก่อนจะโอบไหล่ผมพาเดินไป…….อา…….แค่มันสัมผัสตัวผม ผมก็รู้สึกดีขึ้นมาทันทีครับ อยากอดมันจริงๆ

“กูโทรหาไอ้ตาลแระ มันโอเคมาก เห็นบอกว่าพรุ่งนี้จะกลับไปเรียน” ไอ้นัยบอกผมพลางจิ้มหนมปังเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

“เออ ดีแล้วว่ะ เมื่อตอนเที่ยงกูก็โทรไป มันบอกมันออกไปล้างแผลมาแล้ว เฮ้อ……ค่อยสบายใจหน่อย” ผมเล่าให้ไอ้นัยฟังบ้าง

“แต่รอยช้ำที่หน้ายังชัดอยู่เลยว่ะ สงสัยมันต้องอยู่กับมึงอีกนาน” ไอ้นัยพูดต่อ

“ไม่เห็นเป็นไรนี่ กูดีใจซะอีก ที่มีเพื่อนมาอยู่ด้วย” ผมตอบกลับไป “ไม่เหงาดีว่ะ”

“เออ…..ใช่” ไอ้นัยทำหน้าแปลกๆ “ถ้าไม่มีเรื่องไอ้ตาล กูก็ได้อยู่กับมึงแค่สองคนแระ” มันพูดแล้วแล้วเอาตีนเตะผมเบาๆ ผมยอมรับว่าเขินครับ ผมว่า…….ผมเข้าใจความหมายของมันดี ว่ามันหมายความว่าอะไร

“ไอ้ลามก” ผมด่ามันขำๆ ไอ้นัยหัวเราะเบาๆ ตาที่ตี่อยู่แล้วยิ่งเล็กลงกว่าเก่า ปากแดงๆเผยออกจากกัน ตัดกับหน้าขาวใสของมัน……… เหอะๆ ไอตี๋นี่มันน่ารักดีนะ ผมรู้สึกว่าผมอยากจูบปากมันอีกจัง

“เออ ไอ้เอก” ไอ้นัยพูดเสียงเรียบ “วันนี้กูต้องกลับไปนอนบ้านคืนนึงว่ะ อากูโทรมาตามบอกว่าญาติกูมาจากต่างจังหวัด เค้าอยากเจอกู”

หน้าผมเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด…….เชี่ยเอ๊ย……ทำไมกูรู้สึกใจหายวะ มันกลับไปแค่คืนเดียวเองนะ

“เอ่อ……เหรอวะ” ผมเค้นเสียงพูดออกไป “แล้วพรุ่งนี้ล่ะ”

“พรุ่งนี้ก็กลับมา……เอ๊……..ไม่อยากให้กูไปละซี่ ใช่ป่าว” ไอ้นัยยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ทำเอาผมอายแทบแทรกแผ่นดิน…….เชี่ย เสือกพูดแทงใจกูเต็มๆ “กลัวไม่มีคนนอนกอดเหรอวะ”

“ควยเหอะ จะไปก็ไปดิ” ผมเริ่มปากแข็ง “กูจะได้นอนสบายๆ ไม่ต้องมีคนกวนใจ”

“งั้นพรุ่งนี้มึงเตรียมตัวไว้เลย” ไอ้นัยทำหน้ากรุ้มกริ่ม “มึงโดนแน่”มันพูดจบก็เอาตีนมาวางบนตีนผมครับ ผมไม่ยอมเลยยกวางบนตีนมันมั่ง กลายเป็นว่าเราสองคนเล่นเหยียบตีนกันใต้โต๊ะเหมือนเด็กๆ จนนักเรียนโต๊ะอื่นหันมามองกันใหญ่ ถึงได้หยุดเล่นกัน

เรามาแยกกันที่ป้ายรถเมล์ครับ ก่อนไอ้นัยจะขึ้นรถ มันบีบไหล่ผมเบาๆ ผมเลยตบไหล่มันกลับไปบ้าง

“ถึงบ้านแล้วโทรบอกหน่อยละกัน” ผมตะโกนบอกตอนมันกำลังเดินขึ้นรถ ไอ้นัยหันมาพยักหน้ายิ้มกว้างให้ผม……..แล้วรถก็แล่นออกไป

……………………………………

“ไงเพื่อน วันนี้หน้าตาสดใสนะมึง” ผมถามไอ้ตาลทันทีที่มาถึงห้อง เพราะเห็นมันนั่งดูทีวีอย่างสบายอารมณ์

“เออว่ะ กูดีขึ้นมากเลย” ไอ้ตาลตอบผมแล้วยกมือขวาให้ดู มันเริ่มกำมือได้บ้างแล้วครับ

“แล้วอย่าเพิ่งทำเก่ง ไปมีเรื่องอีกนะโว้ย” ผมอดเตือนมันไม่ได้ มันก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ทำเอาผมต้องถอนหายใจออกมา

“เออน่า กูจะพยายาม” ไอ้ตาลบอกแล้วยิ้มให้ “มึงซื้อไรมากินมั่งวะ” ไอ้ตาลรีบเปลี่ยนเรื่อง

ขณะที่ผมกำลังแกะข้าวใส่จานให้ไอ้ตาลอยู่ โทรศัพท์ผมก็สั่นเพราะมีสายเข้า ผมรีบยกขึ้นดูก็เห็นเป็นชื่อไอ้นัย….ทำเอาผมยิ้มแก้มปริ รีบรับสายทันที

“กูถึงบ้านแล้วนะ” ไอ้นัยรายงาน…….เฮ้อ…..แค่นี้แหละ สบายใจแระกู

“เหรอ เออ กูก็ถึงแล้ว กำลังเตรียมข้าวให้ไอ้ตาลอยู่” ผมคุยกับมันต่ออีกหน่อย แล้วก็วางสาย พอผมยกข้าวมาให้ไอ้ตาล มันก็ถามผมทันที

“ไอ้นัยเหรอวะ”

“เออ” ผมบอกแล้วรีบหลบตา กลัวมีพิรุธ

“กลับถึงบ้านก็ต้องโทรรายงานมึงด้วย” มันพูดเสียงสูง แล้วทำหน้างงๆ “ทำอย่างก๊ะเป็นแฟนกัน ไอ้สองตัวนี่แปลกๆนะมึง”

“แดกข้าวเหอะ เดี๋ยวจะได้กินยา” ผมเฉไฉไปเรื่องอื่น………นี่ไอ้ตาลมันก็สังเกตเราสองคนเหรอวะ

“แล้วมึงใช้หนี้ห่าไรนั่น ให้ไอ้นัยรึยังวะ” มันถามผมต่อ ทำเอาผมสะอึกอีกรอบ……เชี่ย…..ถามทำไม

“ยะ…ยังหรอก” ผมกระอึกกระอัก “มันอาจไม่เอาแล้วก็ได้ว่ะ ไม่เห็นทวงกูเลยนี่” ผมรีบโกหกตัดบท ก่อนจะรีบเดินเอาขยะไปทิ้งหลังห้องด้วยหลังที่แหวะหวะ

คืนนั้นไอ้ตาลนอนคุยกับผมไปจนดึก ตอนคุยกันผมก็ไม่เป็นอะไรนะครับ แต่พอปิดไฟนอนเท่านั้นแหละครับ……..ผมก็รู้สึกเคว้งๆ ยังไงก็ไม่รู้ ก็ทุกทีเคยมีไอ้นัยนอนอยู่ใกล้ๆผม อย่างเมื่อคืนนี้ มันก็นอนกอดผมไว้ครู่นึง แล้วเปลี่ยนมาจับมือผม…….แต่ว่าคืนนี้…….ไม่มี ฮือๆๆๆ

นี่เรากำลังคิดถึงไอ้นัยใช่มั้ยวะ………เฮ้อ……..เป็นเอามากนะเรา………..จะเป็นไรมั้ยวะถ้าเราจะส่งข้อความไปหามัน……แล้ว………จะส่งไปว่าอะไรดี……….. ผมนอนคิดสับสนอยู่ในความมืด แต่มือก็ควานไปหยิบโทรศัพท์โดยอัตโนมัติ

ทันทีที่ผมจับโทรศัพท์ได้ มันก็สั่นแรงๆจนผมตกใจ แต่แล้วผมก็ต้องยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

“ฝันดีนะ” ผมขยับปากอ่านโดยไม่ออกเสียง แล้วยิ้มให้โทรศัพท์…….ครับ ไอ้นัยส่งข้อความมาหาผม ใจผมพองโตอีกแล้ว…ผมนอนหลับตาอย่างมีความสุข…..กูจะฝันถึงมึงนะไอ้นัย