ในทางจิตวิเคราะห์ คนที่เติบโตมากับความรู้สึกว่าตัวเองไม่ถูกรัก อาจยึดคนบางคนเป็น “ที่พึ่งทางใจ” มากเกินไป พอวันหนึ่งคนคนนั้นมีครอบครัว มีคนรัก หรือมีลูก เขาจะรู้สึกเหมือนกำลังถูกแย่งความสำคัญไป

ถ้ารักษาใจตัวเองไม่ได้ ความเจ็บปวดนั้นอาจเปลี่ยนเป็นความอิจฉา การควบคุม หรือแม้แต่ความต้องการทำลายความสุขของอีกฝ่าย เพื่อให้ทุกคนทุกข์เหมือนตัวเอง

คนที่รักตัวเองเป็น จะเลือกเยียวยา พูดคุย หรือถอยออกมารักษาใจ
แต่คนที่เต็มไปด้วยบาดแผลโดยไม่รู้ตัว บางครั้งกลับเลือกทำลายคนที่ตัวเองผูกพันที่สุด

เพราะลึกๆ แล้ว เขาไม่ได้ต้องการชนะ
เขาแค่ไม่อยากถูกทิ้งไว้คนเดียว

สิ่งสำคัญคือ เราไม่ควรสรุปว่าเขาโกหกทั้งหมด หรือในทางกลับกันก็ไม่ควรฟันธงว่าเรื่องทั้งหมดเป็นความจริง 100% เพราะเราไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์จริง แต่ในเชิงจิตวิทยา พฤติกรรมแบบที่คุณเล่ามา “เกิดขึ้นได้จริง” ในคนที่มีความสัมพันธ์แบบพึ่งพิงทางอารมณ์ (emotional dependency) สูงมากกับคนในครอบครัว

ประเด็นสำคัญคือ คนที่เคยถูกล่วงละเมิด โดยเฉพาะจากคนใกล้ตัว บางครั้งไม่ได้ “เกลียด” ผู้กระทำตลอดเวลาแบบที่คนทั่วไปคาดคิด ตรงกันข้าม หลายคนกลับยังผูกพัน รัก พึ่งพา หรือปกป้องอีกฝ่ายอยู่ด้วยซ้ำ เพราะสมองและอารมณ์มันซับซ้อนมาก โดยเฉพาะถ้าผู้กระทำเป็นทั้ง “คนทำร้าย” และ “คนที่ให้ความรัก/ดูแล” ในเวลาเดียวกัน

ในจิตวิทยามีสิ่งที่เรียกว่า trauma bonding คือความผูกพันที่ปนทั้งความรัก ความกลัว การพึ่งพา และบาดแผล คนบางคนจึงยังสนิท ยังเดินทางด้วยกัน ยังถ่ายรูปยิ้มได้ ทั้งที่ข้างในอาจมีความสับสนหรือความเจ็บอยู่จริง

อีกอย่างคือ คนที่เจอเรื่องกระทบกระเทือนในวัยเด็กจำนวนไม่น้อย “กด” เรื่องนั้นไว้เป็นปีๆ เพราะไม่พร้อมเผชิญ กลัวครอบครัวพัง กลัวไม่มีใครเชื่อ หรือแม้แต่ตัวเองยังตีความไม่ออกว่ามันคือการถูกล่วงละเมิดหรือไม่ โดยเฉพาะกรณีที่อายุยังน้อยทั้งคู่ เช่น 12 กับ 16 ปี ซึ่งเป็นช่วงที่วุฒิภาวะทางเพศและอำนาจในความสัมพันธ์ยังซับซ้อนมาก

แต่สิ่งที่ทำให้คนจำนวนมากตั้งคำถามในเคสลักษณะนี้ คือ “จังหวะเวลา” ที่เรื่องถูกเปิดเผย เพราะมันเกิดตอนพี่ชายกำลังแต่งงาน มีภรรยาตั้งครรภ์ และกำลังสร้างครอบครัวใหม่ จึงทำให้ดูเหมือนมีแรงขับเรื่องความหึงหวง การสูญเสียความสำคัญ หรือความรู้สึกถูกทอดทิ้งเข้ามาเกี่ยวด้วย

ในเชิงจิตวิเคราะห์ มันเป็นไปได้ว่า

เขาเจ็บปวดจริงกับสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต
แต่ขณะเดียวกันก็พึ่งพาพี่ชายทางอารมณ์มานานมาก
และพอพี่ชายกำลังจะมี “โลกใหม่” ที่ไม่มีเขาเป็นศูนย์กลาง ความรู้สึกสูญเสียจึงปะทุขึ้นอย่างรุนแรง

คนเราบางครั้งสามารถ “ทนอยู่กับบาดแผล” ได้เป็นสิบปี ถ้ายังรู้สึกว่าตัวเองสำคัญต่ออีกฝ่ายอยู่ แต่พอวันหนึ่งรู้สึกว่าจะถูกแทนที่ ความโกรธ ความอับอาย และความเจ็บเก่าที่กดไว้ อาจระเบิดออกมาพร้อมกัน

ดังนั้นสองอย่างนี้อาจเกิดร่วมกันได้:

เขาอาจเจ็บปวดจริงจากสิ่งที่เกิดขึ้นในวัยเด็ก
และในเวลาเดียวกันก็อาจมีความรู้สึกครอบครอง/พึ่งพาพี่ชายสูงมาก จนรับไม่ได้เมื่อพี่ชายสร้างครอบครัว

มนุษย์ไม่ได้มีแรงจูงใจแค่ด้านเดียวครับ คนคนหนึ่งสามารถ “รัก เกลียด ผูกพัน แค้น พึ่งพา และอยากทำลาย” คนเดียวกันพร้อมกันได้ โดยเฉพาะในความสัมพันธ์ครอบครัวที่ซับซ้อนและมีบาดแผลสะสมยาวนาน

อีกเรื่องที่ควรระวังคือ การใช้คำว่า “ข่มขืน” หรือ “ล่วงละเมิด” ในทางสังคมและกฎหมายเป็นเรื่องหนักมาก และรายละเอียดจริงสำคัญมาก เพราะความทรงจำของคน โดยเฉพาะเหตุการณ์วัยเด็ก อาจมีทั้งส่วนที่ชัด ส่วนที่คลุมเครือ และส่วนที่ถูกตีความใหม่เมื่อโตขึ้นได้ จึงควรระวังไม่สรุปแทนศาลหรือผู้เชี่ยวชาญโดยไม่มีข้อมูลครบครับ